De Ultieme FilmBlog

Een paar dagen gelden had ik het nog over het opkomende drama Stone (2010), maar Milla Jovovich heeft nog meer films in aantocht. Zo is er de 4de en misschien wel laatste Resident Evil: Afterlife (2010) en The Three Musketeers (2011) . Twee films van de hand van B-film regisseur Paul W.S. Anderson (AvP, Resident Evil). Je zou denken dat de regisseur een oogje heeft op het acterende model.

Korte inhoud: De wereld wordt nog steeds geteisterd door het virus dat mensen in zombies veranderd. Alice (Milla Jovovich) blijft op haar pad toch steeds meer overlevenden vinden en samen zoeken ze naar een veilige haven. In haar gevecht met de 'Umbrella Corporation' krijgt Alice onverwachte hulp van een oude bekende.

Wat betreft Resident Evil 4, de fans hebben zich al uitgelaten op de imdb-site. Ook al moet de film nog uitkomen, staat er momenteel al een score van 8.6/10 wat behoorlijk veel is, om niet te zeggen onmogelijk voor een film gemaakt door Anderson. Wanneer je het gemiddelde bekijkt zie je dat 85% van de stemmers de film een 10/10 gaven, wat hoogst dubieus is. De vorige Resident Evil: Extinction (2007) ward met evenveel lawaai aangekondigd, maar was uiteindelijk maar een pijnlijke bedoening. De film had scènes gepikt uit allerhande andere film, maar slaagde er zelfs niet in om dat om dat op een doeltreffende manier te doen. Maar de oorzaak van de miskleun lag vooral in het vreselijke scenario van…, inderdaad, Paul W.S. Anderson.

De nieuwe sequel heet dus Afterlife en dit is meteen ook brute pech voor alle die hard fans die met Apocalypse en nadien Extinction dachten dat de makers het alfabet zouden volgen. Afterlife was trouwens de werktitel van de vorige film, tot ze deze op het laatste ogenblik hebben veranderd. What’s in a name, right? Ik vind het trouwens een belachelijke titel. In Japan noemen ze de franchise Biohazard, wat een veel coolere naam is dan Resident Evil. Wat betekent dat trouwens. Weten de mensen die het spel spelen dat eigenlijk wel? En om het nog iets erger te maken hebben ze bij de poster ‘3D’ aan de titel gevoegd. Een stempel die tegenwoordig wordt gegeven aan films waar de visuele effecten belangrijker zijn dan het verhaal. Maar in tegenstelling tot Clash of the Titans (2010) werd deze film wel opgenomen met de nieuwe 3D-technologie en laten ze dit ook duidelijk merken in de trailer.

In de film zien we naast de mooi Milla, ook dat ander bikini model rondlopen, met name Ali Larter (die ook al in de vorige film was te zien), en de Prison Break acteur Wentworth Miller. Voor de liefhebbers, de film komt op 29 september bij ons in de bioscoop.

***Related Posts***
23/08/2007: De kleur van de Resident Evil poster
04/07/2007: Resident Evil: Extinction met Ali Larter

Heel wat acteurs keren heden ten dage terug naar films waarmee ze succes hadden, in de hoop datzelfde succes te kunnen herhalen, ik denk dan aan Tom Cruise en zijn Mission: Impossible 4, Sylvester Stallone met zijn Rambo en Rocky films of Mel Gibson met zijn Lethal Weapon 5 plannen. Maar ook talentvolle regisseur zijn niet verlegen om terug te gaan naar voorbije gloriedagen. Neem nu Ridley Scott.

De man heeft met zijn Gladiator (2000) de box-office laten exploderen, maar heeft nadien heel wat moeite gehad om nog maar in de buurt te komen van deze hit. Meer nog, zijn Body of Lies (2008) was bijna een flop in de States. Ridley hoopt met zijn twee alien prequels de gunst van zijn publiek te herwinnen, want minder publiek betekent ook minder budget voor zijn toekomstige filmprojecten.

En los van de budgettaire overwegingen moet de nostalgie groot zijn bij de cineast, alsook het verlangen om het beter te doen dan zijn twee laatste voorgangers (David Fincher met Alien ³ en Jean-Pierre Jeunet met Alien: Resurrection). Het alien-monster is ondertussen ook al een paar keer misbruikt geweest in debiele Alien vs Predator films, dus werd het hoog tijd dat er aan ere-herstel werd gedacht.

Prequel, betekent dat de films zich afspelen in 2085, ongeveer 30 jaar vóór de introductie van Ripley. Dit betekent dus ook dat er geen terugkeer is voor Sigourney Weaver, desondanks haar wens voor een Alien 5. De focus van de film zal dus komen te liggen op de origine van de wezens. "The film will be really tough, really nasty,” aldus Scott,tijdens een interview met de Independent. “It’s the dark side of the moon. We are talking about gods and engineers. Engineers of space. And were the aliens designed as a form of biological warfare? Or biology that would go in and clean up a planet."

Er is verder nog bekend dat scenarist Damon Lindelof (Lost) bezig is met revisies van het scenario van Prequel #1 (2011). Scott wil vooral dat de franchise weer zijn stempel krijgt, na het vervolg van James Cameron: "Jim’s raised the bar and I’ve got to jump to it. He’s not going to get away with it."

Scott ligt niet wakker van de kritiek dat hij de magie van de eerste alien film zal aantasten door teveel te onthullen van de aliens, bijvoorbeeld het ontstaan van de Space Jockey. Of zoals David Lynch ook al zei: "When you talk about things, a big thing becomes smaller." Mijn stelling na het zien van de vele sequels en spin-offs. "When you talk too much about the same thing, things get boring." De tijd is dus aangebroken om een nieuwe weg in te slaan, en wie weet ook een aantal nieuwe mysteries aankaarten. We hebben al zoveel alien-films gezien, dat de monsters op zich al wat gedateerd aanvoelen. En in dit opzicht zei Ridley het volgende:

"Yeah, the thing about Alien vs Predator is, I know it's commerce, but what a pity... I think, therefore, I have to design - or redesign - earlier versions of what these elements are that led to the thing you finally see in Alien, which is the thing that catapults out of the egg, the face-hugger. I don't want to repeat it. The alien in a sense, as a shape, is worn out. ... Honestly? They've squeezed the franchise dry. The first one will always be the most frightening, because the beast we put together with H.R. Giger and all its parts — the face-hugger, the chest-burster, the egg — they were all totally original, and that's hard to follow. ... I've always avoided sequels, unless I felt there was something fresh. "

Mijn vraag nu, wie zal de plaats innemen van Ripley? Want ja, aliens praten niet, en je kan moeilijk 2 uur lang naar buitenaardse wezens kijken alsof het een natuurdocumentaire is zonder voice-over. Er zal dus gedacht moeten worden aan sprekende wezens, en liefst van de menselijke soort. Ridley vertelde iets over een mogelijke ontmoeting tussen de Weyland en de Yutani mensen. Ridley denkt zelfs opnieuw aan een vrouwelijke hoofdrol. "Well, the main character [in the prequel] will be a woman, yeah. We're thinking it could go down that route, yeah. When I started the original "Alien," Ripley wasn't a woman, it was a guy. During casting, we thought, "Why don't we make it a woman?" De opnames gebeuren – bijna noodgedwongen – met de nieuwe 3D technologie. De eerste film komt uit in 2011 en een jaar later Prequel #2 (2012).

Update 08/09/2010: Het ziet er naar uit dat Gemma Arterton de vrouwelijke hoofdrol zal vertolken in de opkomende alien-prequels, en een beetje in de voetsporen zal lopen van Sigourney Weaver die niet meer in de films zal verschijnen. Scott was volgens een artikel in de Sunday Times zo onder de indruk van Arterton's acteerwerk in The Disappearance of Alice Creed (2009), dat hij haar spontaan uitnodigde om te praten over een mogelijke rol in de film, en blijkbaar heeft hij de hoofdrol in gedachten voor haar. Als ze de rol daadwerkelijk krijgt, zou het wel eens kunnen dat haar carrière, net als in ’79 die van Sigourney Weaver, een flinke duw voorwaarts krijgt.

***Related Posts***
25/04/2010: Ridley Scott maakt 2 alien prequels
29/04/2009: Alien voor Ridley Scott, Predator voor Rodriguez
07/07/2008: Top 10 Best Monster
28/08/2007: Aliens vs. Predator: Requiem trailer
09/07/2005: Ridley Scott kiest voor Alien 5
10/04/2005: Alien 5 of Gladiator II
09/12/2004: Alien 5 zit er misschien aan te komen
03/11/2004: Alien vs. Predator van Paul W.S. Anderson
27/07/2004: Alien vs. Predator vs. Stupid Scientists

Ongelukken op een filmsets zijn schering en inslag. De meeste ongelukken zijn van nature materiële ongelukken, zoals kapot gesprongen lampen of filmlenzen van honderden duizenden euro’s die uit de handen glippen van de camera-assistent. Weersomstandigheden kunnen ook roet in het eten gooien, iets wat in Lost in La Mancha (2002) in geuren en kleuren in beeld werd gebracht, naast hoofdacteurs die plots krampen krijgen en niet meer kopen opdagen. Maar de ernstige ongevallen op een filmset zijn er wanneer menselijke slachtoffers vallen.

Een paar weken geleden viel een regisseur en haar cameraman nog van een stelling in een filmstudio met ernstige verwondingen, maar ook figuranten zijn blijkbaar niet meer veilig. Een neen, het is deze keer geen geklungel op een Europse filmset, maar wel op de Hollywoodset van Transformers 3 (2011) van Michael Bay. De 24-jarige Gabriela Cedillo is er ernstig gewond geraakt. De figurante was in haar eigen auto op de set om mee te werken aan de sequel. Haar voertuig werd voortgetrokken door een andere auto. Nadat de kabel brak, zou deze door haar wagen gesneden zijn en blijkbaar ook door haar schedel. De opnames zijn uiteraard stilgelegd.

De jonge vrouw werd vervolgens met een helikopter naar het ziekenhuis gebracht, waar ze direct een hersenoperatie onderging. Haar toestand is kritiek. Filmstudio Paramount heeft nog geen verklaring afgegeven. Het ongeluk gebeurde de dag voordat de opnames van Transformers 3 zouden worden afgerond. Gezien dit op het einde van de productie is gebeurd zal het geen invloed hebben op de film als dusdanig, maar het werpt toch een donkere schaduw op de productie. Dat een crewlid een lamp op zijn hoofd krijgt kan enigszins nog begrepen worden, maar dat een figurant het slachtoffer wordt is een stuk ernstiger. De grip mensen en verantwoordelijken van de speciale effecten moeten alles in het werk zetten om de veiligheid te garanderen van de acteurs en crewleden, maar zeker ook voor broodnodige figuranten die geen ervaring hebben met de perikelen van een filmset. Nu maar hopen dan de 3de regie-assistent alle vereiste documenten heeft ingevuld voor de verzekering van de figuratie.

Maar onze filmgeschiedenis telt nog vele andere filmslachtoffers. De stuntman Harry O'Connor overleed op de set van xXx (2002) wanneer hij in volle snelheid met een paraglider tegen een brugpeiler botste. De desbetreffende scene zit in de film, met uitzondering van de impact uit respect voor het slachtoffer. Setdresser David Ritchie stierf nadat hij een decorstuk op zich kreeg, op de set van Jumper (2008). Acteur Roy Kinnear viel in The Return of the Musketeers (1989) van zijn paard, brak zijn heup en bloedde dood. De stuntpiloot Art Scholl stierf op de set van Top Gun (1986) nadat hij zijn Pitts Special niet meer kon recht trekken na een horizontale spin. Acteur Brandon Lee stierf op de set van Top Crow (1994) nadat een kogel had blijven zitten in de loop van een vuurwapen met losse flodders. Een ongeval met figuranten gebeurde trouwens ook op de set van Valkyrie (2007), wanneer een truck op zijn zij belandde met een hoop figuranten in de laadruimte.

***Related Post***
27/05/2011: Rosie Huntington Whiteley in Transformers 3

Onder de filmgeeks zijn we het er allemaal wel over eens dat de 3D-vague het filmlandschap niet meteen tilt naar een hoger narratief niveau. Integendeel, de introductie van 3D heeft in de meeste gevallen geleid naar meer visueel vertier en minder karakter en verhaal opbouw. Met uitzondering van Avatar (2009) hebben veel films de techniek ook niet uitgebuit. Maar een film bij wie deze 3D-effecten misschien wel op hun plaats zijn, is misschien wel Piranha 3D (2010). Of dat dacht ik thans, gezien dergelijke films ook begonnen zijn met 3D-experimenten zo’n 25 jaar geleden.

Maar Avatar regisseur James Cameron is niet te sp^reken over de film. In Vanity Fair liet hij het volgende weten: "It just cheapens the medium and reminds you of the bad 3D horror films from the 70s and 80s, like Friday the 13th 3D. When movies got to the bottom of the barrel of their creativity and at the last gasp of their financial lifespan, they did a 3D version to get the last few drops of blood out of the turnip. "

Wat veel mensen echter niet weten is dat hij zijn loopbaan begon als regisseur van Piranha Part Two: The Spawning (1981), waar hij reeds na twee weken werd ontslagen door de Egyptische producer Ovidio G. Assonitis, die zelf tegen beter weten in de film begon te regisseren. Assonitis bleek niet tevreden te zijn met de vooruitgang van de film. De naam van Cameron bleef echter tot zijn afgrijzen als regisseur vermeld staan op het eindproduct, waardoor hij niet met tevreden gevoelens terugkijkt naar die film. Cameron werd zelfs niet toegelaten in de montage-cel. Dit was tevens Camerons regie-debuut. De nieuwe Piranha 3D heeft dus zeker wel een zekere emotionele waarde, en kan je begrijpen dat Cameron zich over de film uitlaat.

Maar producer Mark Canton is uiteraard niet opgezet met de vlammende kritieken van James Cameron op zijn ,nieuwe Piranha 3D film, dat hij meteen in tegenaanval ging: "Mr. Cameron, who singles himself out to be a visionary of movie-making, seems to have a small vision regarding any motion pictures that are not his own. It is amazing that in the movie-making process – which is certainly a team sport – that Cameron consistently celebrates himself out as though he is a team of one. His comments are ridiculous, self-serving and insulting to those of us who are not caught up in serving his ego and his rhetoric….

Jim, are you kidding or what? First of all, let’s start by you accepting the fact that you were the original director of Piranha 2 and you were fired. Shame on you for thinking that genre movies and the real maestros like Roger Corman and his collaborators are any less auteur or impactful in the history of cinema than you. My sense is that Mr. Cameron has never seen Piranha 3D …certainly not in a movie theatre with a real audience. Jim, we invite you to take that opportunity and experience the movie in a theatre full of fans – fans for whom this movie was always intended to entertain….

What it comes down to, Jim, is – that like most things in life – size doesn’t really matter. Not everyone has the advantage of having endless amounts of money to play in their sandbox and to take ten years using other people’s money to make and market a film….like you do…. We have to inspire, teach and mentor this next generation of filmmakers. It is garbage to suggest that any film or any filmmaker who cannot afford to work to your standards should be dissuaded from following his or her craft by not making 3D movies…" Canton besloot met: "Please go see Piranha 3D in a theatre near you!"

Waarom zo fel reageren? Uiteraard is de timing van Camerons commentaar niet opperbest tijdens de release van de film, maar de regisseur heeft wel recht op zijn mening. Komt daar nog bij dat hij ervaring heeft met Piranha films én 3D. Daarnaast beweert Canton dat Cameron de film niet heeft gezien, een typische uitlating van mensen die de kritiek van anderen op een welbepaalde film niet slikken en niet met voldoende argumenten kunnen weerleggen. Gebeurt hier op de filmblog ook wel eens in de commentaren. Trouwens heeft Cameron met 1/4 van het budget van Piranha 3D, de science fiction The Terminator heeft gemaakt die zowat 80 miljoen dollar opbracht in de zalen en al even succesvol was op video en dvd. De Piranha film van de Franse cineast Alexandre Aja doet het aan de kassa stukken minder en lijkt nu zelfs zijn productiebudget van 25 miljoen dollar niet terug te verdienen met zijn release in de States. Pijnlijk.

Toch zou ik zelf de film niet willen afschrijven. James Cameron is een geweldige regisseur, maar van een toch wel andere generatie. Alexandre Aja is trouwens één van de weinige Franse cineasten die niet-onaardige films kan maken die een tijdje blijven nazinderen. Als er een film is die ik 3D wil gaan zien is het toch wel deze: een vette R-rated exploitation splatter met veel bloed, opwippende en gevulde borsten, lichaamsdelen die in het rond vliegen en uiteraard visjes met enorme tanden die uit het niets op ons afkomen. Maakt me niet uit dat het fake is, zolang ik er maar plezier aan beleef.

***Related Posts***
28/04/2010: Piranha 3D met Double-D boezems
17/04/2009: Elisabeth Shue in Piranha 3D van Alexandre Aja
08/06/2005: De Piranha's herwerkt

Ik ben er uiteindelijk toe gekomen om de Thaise Uncle Boonmee Who Can Recall His Past Lives (2010) (Loong Boonmee raleuk chat) te zien van de regisseur met de ingewikkelde naam Apichatpong Weerasethakul. Deze fantastisch drama won dit jaar de Gouden Palm in Cannes, overhandigd door niemand minder dan Tim Burton.

Het is een ongewone film, zover is duidelijk, alsof je aan het kijken bent naar een bizarre droomsequentie. Dit bevreemdend experiment is trouwens onmogelijk om te bespreken in een review. Na het zien van de film kan je erover praten met je vrienden, maar uiteindelijk kom je tot de conclusie: dergelijke films zijn moeilijk te begrijpen voor een Westers publiek. Het is alsof je een boek aan het lezen bent waarvan iedere tweede pagina in een onbegrijpelijke taal is geschreven. Je volgt het verhaal, je begrijpt het concept, je kan zelfs bewondering vertonen voor de acteerprestaties, maar uiteindelijk blijf je wel een beetje op je honger zitten. Maar het is dé film bij uitstek voor filmsnobs die kunnen weglullen over de verdiensten van minimalistische cinema. Cannes heeft zijn reputatie hoog te houden en probeert altijd wel te kiezen voor niet-commerciële films (echter niet altijd voor de beste film), maar dit moet misschien wel hun meest exotische filmkeuze zijn.

Korte inhoud: Oom Boonmee lijdt aan een nieraandoening en hij weet dat hij binnen 48 uur zal sterven. Hij laat zich door familie naar een onherbergzaam gebied brengen om te sterven, waar zij geconfronteerd worden met de geest van zijn gestorven echtgenote. Ook zijn verloren zoon komt tot hen uit de jungle in de vorm van een aap. We volgen de laatste dagen van Boonmee tussen zijn familie en hun verhalen.

Net door het feit dat niemand de film echt kan vatten (als deze ook al gevat kan worden) stuit je meteen ook op grote liefhebbers die het werk omschrijven als een soort meesterwerk die enkel maar benaderd kan worden door een select groepje van "filmkenners". Alle discussies over de prent vervagen snel in inhoudsloze padstellingen over smaak en hoogdravende interpretaties die zelden of nooit te maken hebben met de film in kwestie. Ik vond de discussies na de film dan ook heftiger dan de film zelf. En dat is uiteindelijk ook wel een verdienste van Uncle Boonmee. Toch denk ik niet dat ik mij ooit een tweede keer aan deze poëtische introspectie zou blootstellen, net zomin als dat ik mezelf een tweede keer doorheen Krzysztof Kieslowski’s Trois Couleurs: Blue, Blanc, Rouge zou worstelen.

Maar laten we eerlijk zijn, het is zeker een controversiële en radicale keuze, maar een prent die volgens mij minder zal blijven nazinderen dan vele andere films in de Cannes selectie. Persoonlijk had ik deze een eervolle vermelding gegeven maar niet de Gouden Palm. Hij is mij iets te vervelend, en meer bepaald omwille van zijn gecodeerde Thaise gevoeligheid. Maar het mist het universele karakter van bijvoorbeeld een David Lynch, Zhang Yimou, Chan-wook Park of een Wong Kar Wai film. Ik heb niets tegen droomsequenties en bizarre film-experimenten, zoals bijvoorbeeld het Japanse Symbol (2009) van Hitoshi Matsumoto, maar bij deze Uncle Boonmee had ik meer moeite om niet in slaap te vallen.

Er is geen dramatische inhoud, maar wel een poëtische en esthetische benadering van het leven na de dood. De cineast maakt een wereld met eigen wetten en regels en laat er de toeschouwer in verdwalen. In principe zou je hier ook je verstand op nul moeten zetten, en je compleet laten onderdompelen in de magie van deze Thaise nacht. De film is traag, heel taag, en bijgevolg hypnotiserend, en geheel in de lijn van zijn vorige films, zoals Syndromes and Century (2006) en Tropical Malady (2004). En uiteindelijk is dit misschien wel de sleutel tot het werk van Weerasethakul. Je moet de tijd nemen om meer van zijn films te bekijken en hierdoor kan je er enkel maar meer voor open staan. Maar het vraagt als Europeaan misschien wel iets meer doorzettingsvermogen. U bent bij deze gewaarschuwd.

En terwijl de Scream 4 (2011) vol loopt met knappe actrices, zien we net hetzelfde gebeuren op de set van de nieuwe Mission: Impossible IV (2011) van Brad Bird. Het hoofdpersonage is nog steeds Tom Cruise en zijn metgezel en toekomstige opvolger zal Jeremy Renner worden.

Er zijn momenteel drie niet-onaardige dames in onderhandelingen voor de vrouwelijke hoofdrol van jonge speurneus. Het zou gaan om Lauren German (Hostel part II), Paula Patton (Mirrors) en de Canadese Kristin Kreuk (EuroTrip). Het valt nog af te wachten wie van de drie in de armen van Cruise en Renner zal belanden.

Ik ben benieuw hoe ze de film zullen noemen. MI4 zou misschien iets teveel lijken op een serie-product, terwijl de franchise eigenlijk in de voetsporen van James Bond wil treden en niet wil afgeschilderd worden als de zoveelste actie-sequel. Trouwens mag je MI niet verwarren met MI5 of de James Bond sectie MI6, die deel uitmaken van de Britse Militaire Inlichtingendienst. Dit zou misschien wel eens voor verwarring kunnen zorgen.

***Related Posts***
09/08/2010: Tom Cruise ondergaat loonsverlaging
26/03/2010: Pixar regisseur maakt Mission: Impossible 4
01/05/2008: M:I 4 in productie
21/09/2006: Paramount wil Tom Cruise vervangen door Brad Pitt in M:I 4
31/03/2006: M:I 3 spuwt vuur

Onlangs vond ik in mijn archieven nog een ongepubliceerde review van een leuke film, waarvan ik de avant-première nog had gezien. Kebab Connection (2004) is een Duitse film van Anno Saul met medewerking van Fatih Akin, regisseur van het destructieve je bij de keel grijpende Gegen Die Wand (2004).

Nee, verwacht je niet aan dezelfde misantropische schets van de illusie van de "multiculturele maatschappij". Kebab Connection is een luchtige coole frisse komedie met heel wat jong talent.

Korte inhoud: Denis Moschitto is Ibo, een jonge sympathieke Turk in Hamburg die van het leven geniet met zijn Duitse vriendinnetje, de ultracharmante Titzi (Nora Tschirner). Ibo droomt ervan de eerste Duitse Kung-Fu-film ooit te maken. Wanneer hij voor zijn oom, een kebabtent-uitbater, een eerste reclamespot mag ontwerpen die in de cinemazalen zal gespeeld worden, grijpt hij zijn kans. De filmpjes worden tegen alle verwachtingen in een waar succes tot groot jolijt van de oom en tot ergernis van zijn Griekse concurrent, die het succes van de Turkse kebab allemaal kniezend moet ondergaan..

De Turks-Griekse tegenstellingen worden hier op een luchtige manier verwerkt in een Duitse context die helemaal niet stoort. Maar in het persoonlijk leven van Ibo loopt het helaas niet zo goed. Wanneer Titzi Ibo vertelt dat ze zwanger is, weet hij het even niet meer waar hij het heeft en Titzi gaat haar eigen weg.

In vele recensies wordt het als een Romeo-& Juliet-verhaal bekeken, maar de enige link met Romeo & Juliet is dat het not done is dat een Turk een kind heeft met een ongelovige. Ik vind het heel grappig hoe de ouders van Ibo reageren. Op dezelfde manier zoals een Westers gezin zou kunnen reageren mocht de dochter thuiskomen met iemand van Turkse afkomst. Verder is dit een typische "groei naar volwassenheid"-film van onbezorgde tieners, maar dit thema wordt gelukkig niet uitgebuit ten voordele van de komische inslag van het verhaal.

De hilarische scènes wisselen mekaar af. Ook de Turkse maffia die opgevoerd wordt, is potsierlijk en de spots die Ibo in mekaar bokst zijn geweldig. Kebab Connection is een onderhoudende frisse film met het sappige Duits, dat ik nu constant praat op de een of andere manier zonder het te kunnen. Bovendien is er ook een ferm coole soundtrack: Turkse lounge kicks ass! Wir sterben für ein Döner! Of hoe de Griek het in de film noemt: schapenwolbroden vol met onrein vlees. Aanrader tussen al het blockbustergeweld.