Het nieuwe drama van Mike Leigh, Vera Drake, speelt zich af in het Londen van de jaren ‘50, waar een opgewekte, warme en moedige huisvrouw tegenin de moraal van het arbeidersmilieu indruist door illegale abortussen uit te voeren. Deze geheime praktijk, die traditioneel met breinaald en een paar natte doeken werd uitgevoerd, dreigt haar leven en dat van haar gezin zuur op te breken, vooral wanneer een van die jonge dames wordt opgenomen in een ziekenhuis.

Mike Leigh is niet bang om controversiële dilemma’s aan te snijden; over mentale ziekte (Career Girls), dakloosheid (Naked), bolemie (Life is Sweet), en maakt nooit te fout om een evidente stelling te vroeg naar voor te schuiven. Het leven biedt geen gemakkelijke oplossingen en iedere situatie is afhankelijk van tal van factoren, die ruimte laten voor reflectie en interpretatie. Daarom situeert de abortuskwestie in Vera Drake zich in de jaren 50 waar dit nog een groter dilemma was. Daarnaast krijgt men uiteraard een paar sub-plots die de kwestie telkens in een ander daglicht plaatsen.

Vera’s acties worden in een weegschaal gelegd, en we balanceren tussen het besef dat Vera het leven van zwangere vrouwen in gevaar kan brengen, maar anderzijds ook een uitweg biedt aan vrouwen met een ongewenste zwangerschap, in hun soms penibele alleenstaande situatie.

In deze film staat de authenticiteit van de vertolkingen centraal, en zien we een sterke prestatie van Imelda Staunton in de rol van Vera. Het realisme in Leigh zijn films is zo buitengewoon dat we echt geloven in de personages die we zien van vlees en bloed zijn. Soms begrijpen we niet altijd wat er gezegd wordt, maar dat maakt allemaal deel uit van het totaalpakket. We zien ook in de film een aantal terugkerende gezichten uit andere Mike Leigh films (Philip Davis, Peter Wight, Ruth Sheen).

De fotografie voelt heel koud en ruw aan, en samen met de melancholische muziek zorgt het niet meteen voor een opgewekte film, maar schildert een eerder grimmige en aangrijpende atmosfeer. Niet alleen zijn de karakters heel precies uitgetekend, maar ook de locaties zijn een nauwkeurig schets van het na-oorlogse Londen, waar de mensen nog hun wonden likken van het verlies die ze hebben geleden. En zoals we dat van een grote perfectionist als Mike Leigh gewend zijn, is elk detail, gebruiksvoorwerp, de paar vluchtige woorden of een intonatie in het spel van de acteurs een unieke belevenis, die instinctief een hele wereld oproepen. Enkel een grootmeester kan zoiets verwezenlijken met een minimum aan financiële middelen die de film had.

Mike Leigh mocht gisteren voor Vera Drake de Golden Lion Award op het Festival van Venetië in ontvangst nemen, en dankte het Festival van Cannes om zijn film niet te hebben geselecteerd. Zo kon hij immers de eer laten aan het festival van Venetië. Een klein speldenprikje naar de directeur van Cannes die ook Le Fabuleux Destin d’Amélie Poulain maar niets vond. Quentin Tarantino zei als voorzitter van het festival in Cannes dat het een mager jaar was. Misschien hadden ze beter in overleg een keuze gemaakt betreffende de films in competitie...Of misschien hadden ze nog een openstaande rekening bij Miramax…?

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

12-09-2004, © Dave
Reacties (2)

2004   Alex Kelly   Daniel Mays   filmbespreking   Imelda Staunton   Mike Leigh   Peter Wight   Philip Davis   reviews   Vera Drake  

Het heeft 4 jaar geduurd sinds we nog iets hebben gehoord van Wes Craven. Zijn laatste film, Cursed, was al een tijd geleden in productie gegaan maar omwille van incoherenties terug naar de drawing-boards gestuurd. Het is een lang verwachte samenwerking met het creatieve genie Kevin Williamson (scenarist van Scream 1,2 & 3, The Faculty, I Know What You Did Last Summer,...). Het ziet er dus naar uit dat de twee horror meesters met de nieuwe film het klassieke weerwolfgenre willen aanpakken, en in een nieuw huiveringwekkend (en misschien campy) kleedje willen zetten. In tegenstelling tot intellectuele retro-oefeningen in horror zoals we hadden kunnen zien in films als Cabin Fever, zou Cursed toch een pure blood zijn, die zich afspeelt in het moderne en hippe Los Angeles. Een weerwolf zet zijn tanden in drie jonge mensen die op hun beurt te maken zullen hebben met de vloek van de wolf. Net zoals in An American Werewolf In London is ook opnieuw de grootmeester van de make-up Rick Baker van de partij. En ik kan nu al met zekerheid zeggen dat de wolf nog meer allure zal hebben dan deze in Ginger Snaps of in Van Helsing.

Of de film inderdaad vernieuwend zal zijn valt nog af te wachten. Verschillende geruchten steken de kop op dat Cursed veel mee heeft van Teen Wolf (de komische weerwolf prent met Michael J. Fox) en dit is nu niet meteen een signaal dat je naar buiten wil brengen. Toch zal de film die typische humor dragen die we gewoon zijn in de Wes Craven films; pittig en verrassend. (zoals daar zijn: "I guess there's no such thing as safe sex with a werewolf." )

In de film zien we oa. Christina Ricci, Joshua Jackson, Judy Greer en helaas ook Scott Baio. De filmmuziek komt van Marco Beltrami (Mimic, Hellboy, Blade II), wat vrij logisch is voor het genre film die het zal zijn.

Update: Blijkbaar zou er geen screening van de film en dit is niet meteen een goed teken. Ook de regisseur Wes Craven wil liever dit project vergeten.

***Related Posts***
23/06/2005: Red Eye, korte inhoud + trailer
27/02/2005: Studio weigert screening van Cursed

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

12-09-2004, © Dave
Reacties (0)

2004   Christina Ricci   Cursed   filmbespreking   Joshua Jackson   Judy Greer   review   Wes Craven  

Er is veel controversie rond Birth met Nicole Kidman, de nieuwe film van Jonathan Glazer (regisseur van Sexy Beast). De roodharige actrice speelt de rol van Anna, een 35jarige vrouw die een relatie heeft met een kind van 10 jaar. De jongen is verliefd op haar en ziet zich als de reïncarnatie van haar man. Hoewel het niet meteen een erotische film is, zit er blijkbaar een aanstootgevende scene in met Kidman en het jongetje in bad. Hmmm...Lijkt wel een filmpje die in België meer stof zal doen opwaaien dan Passion van Mel Gibson.

Toch is Glazer een sterke regisseur die weet hoe hij een film moet maken en Nicole heeft nu niet meteen dezelfde belabberde smaak als Sharon Stone. Dus, misschien verdient de film iets meer credit dan het had gekregen van het publiek op het Festival van Venetië. De cast en de productie werd bij de opening van de film uitgescholden voor het vuil van de straat, niettegenstaande de film wel in aanmerking komt voor de prestigieuse Golden Lion Award.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

11-09-2004, © Dave
Reacties (0)

Heb uiteindelijk Coffee and Cigarettes gezien. Jezus, van een bad trip gesproken! Jammer dat ze aan de kassa het roken van een jointje niet hebben aangemoedigd. Zou de film nochtans ten goede zijn gekomen. Maar ik ben dan ook geen Jarmusch fan, en ik denk dat je voor deze film echt drager moet zijn van het virus.

Kortfilms maken is bijna een gave en ik heb reeds honderden kortfilms gezien van bekende regisseurs, en hun talent is vaak minder zichtbaar in het gecomprimeerde formaat. Ja ik vond Way of the Samourai goed, ja ik vond Dead Man schitterend (misschien zijn beste), maar Smoke en Blue in the Face vond ik zo niet mijn dada. Ben niet zo voor minimalistische films. Voor mij moet een film vooruitgaan, anders val ik in slaap. Ik heb zoveel Amerikaanse pulp gezien dat ik bijna begin te trekken op een echte american-movie-junkie. Ik zal er ondertussen van profiteren om er nog eentje op te steken. aaaahh...Peace.

Nu ik eraan denk is Jarmusch net zoals een jointje. Ik bedoel, zijn films zijn een soort trip die je af en toe nodig hebt om even uit de dagelijkse sleur van bloed, tranen, carcrashes, comic-books en slecht acterende pretty boys, te komen. Helaas is de film teleurstellend. Een nogal vervelende constructie van aaneengerookte korte films, die mij doen denken aan een filmstudenten-oefening. Jarmusch moet je dan ook drinken met veel adempauzes en met een luisterend oor naar alledaagse conversaties en na een zekere tijd begint het tot je door te dringen dat je stilaan opgaat in de sfeer van het moment. Net zoals je een jointje zou roken, trouwens. Maar Coffee and Cigarettes moet het hebben van korte trances en dat was een beetje als koude koffie, zelfs niet koud genoeg om ice-coffee te zijn. Het lijkt op liefde bedrijven in korte stukjes, en zo nooit klaarkomen. Zelfs met een lading bekend volk kon ik maar niet mijn hoogtepunt bereiken. En ik had nochtans koffieplekken verwacht.

Voor de fans, ziehier het interview van Jarmusch over zijn Coffee and Cigarettes gewoontes.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

11-09-2004, © Dave
Reacties (0)

2004   Alex Descas   Cate Blanch   Cinque Lee   Coffee and Cigarettes   E J Rodriguez   filmbespreking   Iggy Pop   Isaach De Bankole   Joe Rigano   Joie Lee   Renee French   review   Roberto Benigni   Steve Buscemi   Steven Wright   Tom Waits   Vinny Vella   Vinny Vella Jr  

Basic Instinct 2 komt eraan en het is geen parodie. Toch heb ik zo een licht vermoeden dat hij een ondertitel als deze zou kunnen gebruiken: Basically Stupid. Volgens de berichten uit Hollywood zou Ashton Kutcher zich voorbereiden om met Sharon Stone in de sequel te spelen. Ik had het voelen aankomen, gezien Sharon Stone de laatste jaren bewezen heeft dat zij echt de verkeerde keuzes maakt op vlak van film en hopeloos zit te wachten op haar come-back. Haar laatste pijnlijke catastrofe was in Catwomen, waar ze bewijst dat ze niet meer die geslepen seductrice is, die we hebben leren kennen in Basic Instinct en Casino. We zien haar in; A Different Loyalty, Cold Creek Manor, Beautiful Joe, Picking Up the Pieces, Simpatico, The Muse, Gloria - allemaal draken van films die van de hand van Rob Van Eyck konden komen. Je moet trouwens 7 jaar terug in de tijd gaan om nog een film te zien waar ze een degelijke rol in had, en dan was het nog niet zo'n super film (The Mighty, Last Dance). Ze mag dan nog een IQ hebben van 154, maar intelligentie is blijkbaar geen factor voor succes in Hollywood.

Maar wat mij nog het meest absurd in de oren klinkt is dat ze pretty-boy Ashton Kutcher als de plaatsvervanger van Michael Douglas zien. Dit is gewoon hilarisch. De loverboy van Demi Moore Kan Gewoon Niet Acteren! Hoeveel fims moet hij nog maken vooraleer het publiek door zijn mooie boys-look heen zal kijken. Hij is het typische voorbeeld van het pop-idool of Big Brother fenomeen, geschapen door de media - All Looks No Talent. Laat ik even jullie geheugen opfrissen: Dude, where is my car, My Boss's Daughter, Just Married, Texas Rangers en The Butterfly Effect (die laatste had een goed verhaal, maar het kwam gewoon niet van de grond). Ashton Kutcher zorgt er voor dat Keanu Reeves lijkt op Marlon Brando!

Trouwens, Basic Instinct 2 zonder Michael Douglas, is dat niet zoals Indiana Jones zonder Harrison Ford. Douglas had waarschijnlijk al een voorgevoel dat deze film zwaar gaat floppen, en dankte voor het voorstel.

Dit hebben gezegd, kijk ik met volle verwachtingen uit naar de film van acteur Kevin Spacey, die zowel zal acteren als regisseren. Spacey is het soort acteur die een B-scenario kan omtoveren tot iets waarvan je kan van genieten, en gewoon de pannen van het dak staat te acteren in schitterende films zoals L.A. Confidential, Se7en, Midnight in the Garden of Good and Evil, American Beauty, The Shipping News en The Usual Suspects. Zijn tweede film na Albino Alligator (1996), heet Beyond the Sea over de performer Bobby Darin. Je kan reeds genieten van de trailer.

***Related Posts***
27/12/2006: Top 10 Flops van 2006
16/02/2006: De officiële & onofficiële trailer van Basic Instinct 2
06/02/2006: Basic Instinct 2 van 'NC -17' naar 'R' rated
22/01/2006: Basic Instinct 2: Risk Addiction foto's
12/10/2005: Sharon Stone over Basic Instinct 2
07/01/2005: Body Double voor Sharon Stone in Basic Instinct 2

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

10-09-2004, © Dave
Reacties (0)

2006   Ashton Kutcher   Basic Instinct 2   Kevin Spacey   Risk Addiction   sequel   Sharon Stone  

Ik weet niet hoe het met de bioscoop in jullie buurt gesteld is, maar hier in Brussel worden nogal veel Franstalige films geprogrammeerd. Enerzijds te begrijpen gezien 90% van de hoofdstad Frans spreekt en Frankrijk (meestal alleen, af en toe in coproductie met Wallonië) veel materiaal voor handen heeft om alle projectoren op volle toeren te doen draaien tot de vijzen eruit vliegen. In principe niets op tegen, gezien we eigenlijk al jaren een overdosis Amerikaanse films te verteren krijgen. Maar het probleem is dat 9 op de 10 van de Franse films gewoon abominabel slecht zijn. Komt daar nog bij, dat die ene film, die nog net de doorsnee Aspe-aflevering kan overtreffen, meestal een commerciële film is. Toch ben ik binnen gestruikeld in zo’n klein Frans filmpje.

Poids Léger is het verhaal van Antoine die overdag werkt in een begrafenisonderneming en ‘s avonds bokst in de lichtgewichtencategorie. De gerant die de club beheert is trots op zijn protégé. Maar Antoine is psychologisch vrij onstabiel en zoekt de steun bij zijn vriendin Su. Tiens, Rocky, maar dan met nog minder geld en in het Frans. Why not? Erger dan She Good Fighter was het zeker niet. Ik wou eigenlijk Life is a Miracle van Kusturica gaan zien, maar die speelde niet op alle uren. Ik vraag mij eigenlijk af of die uitbaters wel de goede filmkeuzes maken. Maar dat zal voor een andere post zijn. Bereidt u maar voor op een vurig pleidooi voor meer Aziatische films in de bioscoop!!!

Franse niet-commerciële producties komen meestal aandraven met zwaarwichtige termen wanneer ze hun film willen promoten, en zo is dat ook het geval met Poids Léger. “De Liefde is sterker dan de Dood”, weerhalmen de beschrijvingen. Wanneer je de film gaat zien denk je dan: “Heb ik nu de verkeerde zaal binnengelopen?” Ik heb in ieder geval niet echt iets schokkend gezien over Liefde of Dood, laat staan over de Liefde die de Dood zou overwinnen. De film had moeilijkheden om te beginnen, en eenmaal de plotlijnen duidelijk waren stond ik ongeduldig te wachten op de eindgeneriek. Nicolas Duvauchelle speelt de hoofdrol en is bekend van het Levi-spotje (Odyssey) waar twee jongeren doorheen de muren van een gebouw lopen. Schitterende spot trouwens, maar de jongen met zijn Calvin Klein-uiterlijk had zich beter 3 maanden intensief voorbereid op de rol. Dit is geen lichtgewicht, maar eerder een pluimgewicht. Iets meer testosteron en het personage zou voor mij al iets geloofwaardiger zijn geweest.

Daarnaast zondigt deze film ook aan de ergerlijke kwaal van veel Franse film, en dat is dat onophoudelijk getetter, alsof ze een film maken voor een bende stoïcijnen die geen emoties kunnen ontcijferen. Nochtans was er genoeg materiaal aanwezig voor een knappe uppercut-film, als daar zijn: de angst voor de dood, de moed van iemand die niets te verliezen heeft, de affectie van een oudere coach, de liefde tussen broer en zus in moeilijke tijden, het impulsieve en gewelddadige karakter van een jongere,… Allemaal kleine vonkjes met een groot potentieel, maar er wordt helaas gekozen voor gemakkelijke oplossingen; en bijgevolg vat de film nooit echt vuur. Toch heeft de jonge acteur wel iets, en ik wacht op de volgende film om misschien een nieuw acteertalent te ontdekken. Tot nu toe is het nog teveel van het niveau van de tv-speelfilm. Maar dan moet hij misschien wel wat beter gecoacht worden door een iets betere regisseur. In de film zien we nog een weinig interessante Bernard Campan (beter bekend van Les Inconnus). Voor de rest hoef je niet meteen naar de bioscoop voor dit "lichtgewicht", en kan je rustig wachten op de tv-release,...Of koop anders een kaartje voor Life is a Miracle. Wie weet, zal ik dan misschien ook toevallig in de zaal zitten! Je kan me gemakkelijk herkennen, ik eet geen popcorn.

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

09-09-2004, © Dave
Reacties (0)

2004   Bernard Campan   filmbespreking   Jean-Pierre Améris   Maï Anh Le   Nicolas Duvauchelle   Poids Léger   review   Sophie Quinton  

Ik ben verzot op science-fictionfilms, en met The Chronicles Of Riddick had ik speciaal een paar weken gewacht om hem in alle sereniteit te kunnen bewonderen in een lokale Brusselse multiplex. Een mooie plaats in het midden op kwart afstand van het scherm, zonder figurerende basketters voor mij of kwebbelende-nacho-vretende-gsm-teenagers achterin. Quasi alleen in de zaal, hoopvol wachtend op een scherpe projectie met een aanvaardbaar geluidsniveau.

The Chronicles Of Riddick is de opvolger van de zeer verdienstelijke low-budget productie Pitch Black uit 2000, eveneens met Vin Diesel. Toch kan je gerust genieten van Chronicles zonder deze voorgeschiedenis, gezien er niet meteen veel analogieën zijn, behalve dan de outlaw Riddick nog steeds met zijn speciale infra-rode ogen en zijn imposante voorkomen, maar dit keer iets braver. Verder zien we nog een karakter uit Pitch Black, namelijk de toen nog 12-jarige en nu spontaan volgroeide en rondborstige Kyra (gespeeld door Alexa Davalos) die een dubieuse (en vrijwel onbegrijpelijke) relatie heeft met Riddick. De film gaat van start bij de planeet Helion Prime, die niet door Darth Vader maar wel door Lord Marshal wordt geterroriseerd, met zijn fascistisch geleide, door de ruimte vliegende en alles op zijn baan verpulverende Necromongers. Riddick speelt in de film de laatst overgebleven Furiaan, die zoals het geschreven staat; de enige is die de Apocalypse kan omkeren. Maar Riddick staat niet meteen te wachten op een kruistocht, tot hij, opgejaagd door bounty hunters, in contact komt met de verderfelijke sekte. Hij komt ook te weten over het gevangenschap van Kyra op Crematoria, wat hem duidelijk meer motiveert dan de wereld te redden. De rest kan u zelf wel raden.

Laat ik beginnen bij het positieve. De film verbluft met zijn decors en wardrobe en werpt ons meteen in een nieuwe sfeervolle wereld, tot in de kleinste details uitgewerkt. Het onderkomen van de slechteriken is een schitterende mengeling van verschillende stijlen, met art-deco-achtige gotiek. De enorme zuilen vormen zich om, naar de goede traditie van de Transformers comic books, tot de wanden van een gigantisch ruimteschip. Uiteraard is Leni Riefenstahl niet ver weg, maar uiteindelijk wordt niets aan het toeval of de slechte smaak overgelaten, dit in tegenstelling tot andere SF-catastrofes zoals Battlefield Earth of Ghosts of Mars. De kledij van Thandie Newton (actrice uit M:I2) die de manipulatieve serpent Dame Vaako speelt, is betoverend sensueel, alsook de kleding van Judi Dench is Lord of the Rings waardig, en doet denken aan de lange gewaden uit de Star Wars episodes. En dit maakte voor mij althans de film. Ik kon met volle teugen genieten van die kunstmatige sfeerbelichting alsof het om een revival van Dune ging.

De visuele effecten in de film zijn op z’n minst indrukwekkend. Dat de atmosferische condities op verschillende planeten niet altijd aangenaam zijn, is duidelijk op de planeet Crematoria, waar om de 15 minuten een geweldige zonnestraal alles verkoolt op zijn pad. In de gevangenis op de planeet zien we ook een paar digitale wilde beesten die af en toe eens worden losgelaten en hun tanden mogen tonen aan de convicts en inmates. De gevechten die Lord Marshal voert, hebben die magische kwaliteit waarmee het Science-Fiction en het Fantasy-genre opnieuw bij elkaar worden gebracht. Maar dat is helaas niet altijd het geval.

De minpunten zijn echter talrijk, maar die konden voor mij de pret niet bederven. Toch kon alles veel beter. De actiescènes zijn niet altijd overtuigend. Op een bepaald moment krijgt men zelfs een gevechtsscène te zien waar de klank gedeeltelijk wordt weggehaald en vervangen door muziek. Dit ‘effect omwille van het effect’ is beneden het niveau van de film en werkt absoluut niet. Dit in tegenstelling tot Copland, waar de halfdove Sylvester op strooptocht gaat tegen een aantal corrupte agenten, of zelfs in Saving Private Ryan, waar je even de klank verliest na de inslag van een oorverdovende explosie. De mise-en-scenes zijn vaak onduidelijk en verwarrend. De flitsende montage geeft af en toe de indruk de slechte choreografie te willen maskeren.

Ik hou enorm veel van het charisma van Vin Diesel, een waardig alternatief op het Schwarzenegger icoon. Maar zijn macho one-liners beginnen ze stilaan op die van James Bond te trekken. Gelukkig zitten er veel grappige intermezzo’s in de film, zoals de schitterend gecaste premiejagers, die de zwaar geladen context een beetje in evenwicht kunnen brengen. Toch mankeert de film een aantal essentiële plotwendingen die het verhaal iets minder voorspelbaar maken dan een doorsnee aflevering van Stargate. De film speelt ook een beetje teveel met termen die compleet onduidelijk zijn, zoals, the Underverse of the Elemental race. Klink allemaal wel interessant, maar wat houden ze juist in? Ook het principe van de geloofs-conversie (convert or die) is mij niet helemaal klaar. Sommigen transformeren in een soort zombie, bij andere zoals bij Vaako en Dame Vaako zien we veel vrije wil, tot zelfs het complotteren om Lord Marshals plaats in te nemen.

En toch waren alle elementen aanwezig voor een nieuw ijkpunt in de filmgeschiedenis. De sub-tekst in de film was duidelijk en relevant en toont verschillende malen dat dit geen dwaas scenario is. Alles begint trouwens met een aanval van de oppressors op een Bagdad-achtige stadje. De bevolking zal zich moeten bekeren tot het superieure geloof van de Necromongers en een mind regression ondergaan, of sterven. En dit in een periode van presidents-verkiezingen. Vin Diesel lijkt hier in tegenstelling tot de rechtse Schwarzie wel de frontman van links-Amerika. En zo zit het scenario vol met sub-tekst, voor de fijnproevers en de die-hard fans.

Conclusie: Er ontbreekt heel veel in deze film, maar het laatste shot maakt duidelijk dat dit pas het begin is en dat we ons mogen verwachten aan een vervolg, met misschien iets meer verhaal-inhoud (met beter uitgewerkte sub-plots) en een sterke karakter ontwikkeling. Maar dan zal de film eerst moeten overtuigen aan de box-office, vooraleer er al kan gedroomd worden van een vervolg. Om van deze film te genieten moet je toch wel van science-fiction houden. De scenarist en regisseur David Twohy zou misschien zijn wonderkind eens aan een ander filmtalent kunnen geven, to name but a few: Bryan Singer, Jean-Pierre Jeunet (zijn Alien: Resurrection mocht dan wel iets onder zijn niveau zijn, maar deze man heeft talent), de Wachowski brothers of zelfs Alex Proyas. Ik ben natuurlijk ook altijd beschikbaar, maar dan moet ik er wel even mijn agenda bij halen. Hmm…

***Related Posts***
07/12/2006: Vin Diesel wordt dan toch geen Hitman
22/10/2005: Vin Diesel wordt Hitman
28/05/2005: Vin Diesel weigert xXx 3
11/03/2005: Vin Diesel aast op een 3de Riddick film

• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 
• 

07-09-2004, © Dave
Reacties (4)

2004   Alexa Davalos   Colm Feore   David Twohy   filmbespreking   Judi Dench   review   Thandie Newton   The Chronicles Of Riddick