Of het de originele filmposter is van episode 3 van Star Wars moet nog blijken. De affiche ziet er in ieder geval goed uit, met een evidente oogwenk naar de locatie waaruit Darth Vader in Star Wars IV: A New Hope zal komen. De minimalistische aanpak van de affiche doet me trouwens denken aan die eerste affiche die werd gemaakt met de jonge Anakin Skywalker (Hayden Christensen) op de planeet Tatooine, waar zijn lange schaduw de vorm had van Darth Vader. Net hetzelfde bij deze affiche. De poster werd gestuurd door een mysterieuze figuur naar Aint it cool.
Toch fijn om opnieuw de haardos uit de jaren 70 te mogen zien. Uiteraard moest de film een logisch vervolg zijn op Episode IV: A New Hope. Hier alvast een paar foto's van de jonge Darth Vader: 1, 2 en 3. Bij deze zijn ook de vrouwelijke bezoekers een beetje gestimuleerd...of juist niet? Wat vinden jullie trouwens van onze Hayden Christensen?
Review:Review: Eternal Sunshine of the Spotless Mind (2004) ****
Quotering: **** Titel: Eternal Sunshine of the Spotless Mind Regisseur: Michael Gondry Scenaristen: Charlie Kaufman, Michael Gondry en Pierre Bismuth Acteurs: Jim Carrey, Kate Winslet, Tom Wilinson, Javier Bardem, Elijah Wood Genre: Drama vs. Romantische Komedie Duur: 108 min Land: VS Site: http://www.lacunainc.com Extra: trailer Release in België: 10 november 2004
Het was een leuke verrassing op het Filmfestival van Gent, en dus mocht deze film niet ontbreken aan de Film Blog. Moest je uw ex-vriendin of ex-vriend, die nog steeds in uw hoofd op hol brengt, kunnen wissen uit je geheugen, zou je het dan ook doen? Dat is het concept van de nieuwste wervelende en brillante hersenkronkel van scenarist Charlie Kaufman, Eternal Sunshine of a Spotless Mind. Wat mij het meest fascineert in de film van Michael Gondry (Human Nature) is die gecontroleerde chaos. Het is alsof de camera over zijn eigen statief en tussenin de belichting valt en nog steeds de lens kan richten op de emoties van verwarring, frustraties en eenzaamheid die de acteurs beleven. Alles lijkt zo wanordelijk en toch zo precies in elkaar gestoken dat niemand de genialiteit van de mannen nauwelijks kan ontkennen. En ik zeg mannen, want de stuwende kracht is niet enkel van de regisseur maar vooral van de “neorealist” Charlie Kaufman (scenarist van Being John Malkovich, Adaptation, Confessions of a Dangerous Mind, Human Nature), die het hallucinant verhaal brengt van Joel (gespeeld door Jim Carrey), een verlegen en introvert iemand die op een dag smoor wordt op Clementine (Kate Winslet). Ze zijn bijna letterlijk elkaars tegenpolen, zowel fysiek als innerlijk. Joel is een schuchter en ingetogen tekenaar die bijna de ganse film met een wollen muts rondloopt, terwijl Clementine een spontane flapuit is die om de zoveel dagen van haarkleur verandert met de meest waanzinnige kleuren. De twee zien elkaar wel zitten, maar blijven ook onzeker over elkaar. Clementine heeft Joel laten zitten en haar herinneringen over die turbulente relatie laten wissen met een nieuwe revolutionaire techniek, waarbij elk spoor van haar ex-vriend compleet kan verdwijnen. Alle herinneringen die komen van een associatie met een object, of herinneringen die verborgen zitten in het onderbewustzijn, worden hierbij met chirurgische precisie weggehaald. Joel die het nieuws bruusk te weten komt beslist in een daad van wanhoop om net hetzelfde te doen. Tijdens een lange nacht bij hem thuis zetten twee technici zich aan het werk en vernietigen, net zoals bij een videospelletje, elk spoor van Clementine in het hoofd van de onder narcose liggende Joel. De rest van de film speelt zich af in zijn hoofd, waar hij zich plots gaat bedenken. Hij beseft dat die magische interactie tussen hen niet verloren mag gaan. Maar ondertussen is het proces in werking gezet en probeert een van de technici (gespeeld door Elijah Wood) al die informatie te gebruiken om Clementine voor zich te winnen.
Van wis-praktijken gesproken moet ik bekennen dat Jim Carrey, in een opnieuw voortreffelijke rol, zijn verleden als Pet Detective of The Mask echt wel probeert te wissen, na films als Truman Show, The Majestic of Man on the Moon. In deze film blijft niets meer over van zijn verleden en is die explosie van energie overgegaan op Kate Winslet. Maar dit is ook een bewijs van het talent van Carrey die, met een verdwaalde blik zijn personage doseert en nooit echt in een karikatuur valt. Kate Winslet speelt eveneens heel overtuigend haar rol en komt zowel heel ontroerend als agressief uit de hoek. Ook zij smijt haar strak Engelse keurslijf van haar af en werpt zich volledig in de fluorescente Clementine met een zwaar Amerikaans accent. Maar ook alle andere rollen zijn bijzonder goed vertolkt en alles valt exact in de toon van de film, wat uiteraard te danken is aan het scherpe regiewerk van Gondry.
* SPOILERS *
Het verhaal is kenmerkend voor Kaufman, die zich thuis voelt in psychologische en emotionele labyrinten, waar het verhaal ergens begint en waar plots alles een andere wending krijgt die het voorgaande een nieuwe dimensie bezorgt, om dan opnieuw nog eens alles binnenstebuiten te plooien. Joel wil in het begin van de film iets neerpennen in zijn dagboek, maar merkt dat er een pagina is uitgescheurd, en dit projecteert ons in een wereld waar geen einde kan zijn. Waar mensen elkaar oneindig lang kunnen ontmoeten en opnieuw elkaar verlaten. Gezien er geen herinneringen bestaan kan er ook niet geleerd worden uit elkaars fouten. Het concept van geheugen wissen is uiteraard niet nieuw, en science-fiction films zoals Verhoevens Total Recall hebben al geëxperimenteerd met het gegeven, maar nog nooit is alles zo efficiënt getuned op intermenselijke emoties. Hier is geen plaats voor Memento of Alzheimer-achtige scenes, maar wel ruimte voor gevoelens en een gezonde dosis levensfilosofie. Het brengt ons terug naar onze, soms verwarde gevoelens. Mensen hebben nood aan gezelschap en liefde, en gaan soms tegen alle normen van het gezond verstand in, om er naar opzoek te gaan.
De film zit boordevol humor, zowel situationeel als in de zalige dialogen. Op een gegeven moment vraagt Joel aan de dokter: “Is there any danger of brain damage?” De dokter antwoordt heel koel:“ Well, technically speaking, the procedure is brain damage. On par with a night of heavy drinking. Nothing you'll miss." Geruststellende woorden, niet?
De verborgen relatie tussen de nevenpersonages Dr. Howard Mierzwiak (gespeeld door Tom Wilkinson) en Mary (Kisten Dunst) zorgt ervoor dat de film een zoveelste onvoorspelbare wending krijgt die alles een richting kan geven. Hoe alles zal uitdraaien ligt nu aan hen. Op het einde zegt Joel: “I don't see anything I don't like about you.”. Clementine antwoordt: “But you will! But you will, and I'll get bored with you and feel trapped, because that's what happens with me.” Maar het kan Joel niet schelen, en hij zegt kort; “okay.” Is dit niet waar liefde om draait? Joel heeft in zijn gevecht met de wismachine al de goede momenten die ze hebben gehad kunnen herleven, en wil deze niet verliezen. En de sleutel tot alles zijn de magische woorden die Clementine in de oren fluisterde van Joel: “Meet me in Montauk.” Zonder de welke het gehele avontuur misschien nooit had kunnen bestaan. Een spoor dat niet kon gewist worden en die alles bij elkaar bracht.
De film is niet bepaald hartverwarmend, en de kille en ruwe fotografie speelt daar ook zeker een factor in, maar zit barstensvol creatieve ideeën en visueel uitdagende scènes. Zonder dat de effecten de bovenhand nemen, is de wereld die Gondry en Kaufman hebben geschapen uitzinnig knap. Niet enkel de scènes waar Joel terugkeert naar zijn herinneringen als kleine jongen (met uitvergroot meubilair zoals we dit al konden aanschouwen bij de Hobbits in LOTR), maar in het bijzonder ook de scènes waar we het wis-proces letterlijk in werking zien. In de bibliotheek zien we de titels van de boeken verdwijnen vooraleer het gehele boekenrek in mist opgaat of de camera travelt van de bibliotheek naar een huiskamer zonder we de indruk hebben dat er geknipt wordt. Dit toont aan hoe fijnzinnig de film is gemaakt en weerspiegelt in zekere zin ook de achtergrond van Gondry als videoclip-veteraan met clips voor oa., Björk en The Chemical Brothers.
Eternal Sunshine of the Spotless Mind is misschien wel een wat donkere film, maar de ingenieuze inventiviteit wat we in deze romantische komedie kunnen aantreffen is van een zeer smaakvol en hoog niveau. De film vindt een perfecte balans tussen de medische analyse en de menselijke gevoelens, waarin uiteindelijk het laatste de bovenhand krijgt. Maar de film verschilt van de meeste romantische komedies door af te zien van de typische emotionele scènes. Als het de bedoeling was om Joel en Clementine als koppel te zien evolueren en groeien, dan had de film zijn pijlen gericht op de passionele interacties tussen beide. Wat in de film niet het geval was. Eternal Sunshine of the Spotless Mind gaat niet over de blinde liefde die alles zal overwinnen, maar wel over de zwakheden en stommiteiten van verliefde koppels die soms een leven lang hun tijd verspillen aan destructieve, dwaze relaties. Een soort koud-buffet die verondersteld is om koud opgediend te worden. En koud kan als afwisseling bijzonder goed smaken.
Vlaams Minister van Cultuur Bert Anciaux zorgt na zijn fameuze spreidingsplan opnieuw voor veel vriendjes. Ditmaal wil hij sympathiek overkomen bij de mensen uit de filmsector, in een poging om zijn Kladaradatch debacle te maskeren. Op radio 1 probeerde hij zijn uitspraken die hij op het Festival van Gent had gedaan enigszins een beetje te verdoezelen, want sympatiek was het allerminst. Provocatie is misschien een beter woord. Zijn staart intrekkend zei hij: "Het is onzin dat mijn doelstelling zou zijn om saaie kunstfilms te maken waar geen mens komt naar kijken". Wat Bert precies bedoelt met “saaie kunstfilm” is mij in ieder geval niet meteen duidelijk. Bedoelt hij soms films zoals de draak Verder Dan De Maan van Stijn Coninkx. Trouwens, ik heb de indruk dat Bert al in een lange tijd niet meer het interieur van een bioscoop complex heeft gezien. Zijn uitlatingen in Gent wijzen niet onmiddellijk op het tegendeel.
Alles begon toen Bertje openlijk zei dat hij meer ambitie en dynamiek van de sector verwachtte en droomde hardop van een Vlaamse Lars von Trier of Pedro Almodovar. Wee u van de mensen die spelen met namen van grote filmregisseurs, vaak weten ze niet waarover ze spreken. En dit was bij deze uitspraak meer dan duidelijk. Von Trier is sinds 1996 met Breaking the Waves niet meer zo bijzonder geweest. Zijn Dogma kende een stille dood en niemand ligt er nog wakker van. Dancer in the Dark werd een flop en kon wereldwijd (!) zelfs zijn kostprijs niet terugwinnen. De inventieve regisseur had een betere film met het gewaagde Dogville, maar ook daar viel de film in de rode cijfers. Almodovar daarentegen heeft absoluut niet dezelfde motieven als Von Trier. Het zijn twee verschillende regisseurs, die absoluut andere cinema maken. Almodovar trekt zich niks aan van wat kunst zou moeten zijn en maakt op de eerste plaats fascinerende portretten en heeft aan de box-office wel succes. Maar ga eens gaan vertellen aan een jonge cineast dat hij maar beter een Von Trier of Almodovar wordt, of dat hij anders zijn financiering op een ander zal moeten gaan zoeken.
Men kan veel verwijten geven aan het Vlaams Audiovisueel Fonds, maar dat ze geen evenwicht zouden brengen in hun toekenning van subsidie is pure onzin en getuigt van weinig kennis van zaken. Om maar een voorbeeld te geven, zowel Steve+Sky als Anyway The Wind Blows hebben steun ontvangen, naast K3 en De Zaak Alzheimer. En we kunnen van geluk spreken dat Bert Anciaux zich niet eerder had gemoeid met de subsidies anders was er van Erik Van Looy zijn film gewoon geen sprake geweest. Het is altijd gemakkelijk om privé-financiering als argument te gebruiken, maar zelfs met tax-shelter heeft een Belgische film nood aan overheidssteun wil hij slaagkansen hebben. Bij economische recessie zijn de “overbodige” uitgaven zoals cultuur-sponsoring de eerste rekening die in de prullenmand beland.
Mag ik soms onze brave Bert erop wijzen dat wij het enige land zijn in West-Europa waar televisie de filmwereld niet moet ondersteunen. Zij mogen echter hun subsidie verspillen aan een nieuwe sportzender, i.p.v. aan een klein programmaatje waarmee ze de Vlaamse korte film een forum kunnen bieden, net zoals bij onze Waalse collega op La Deux. Onze Vlaamse zenders doen zelfs geen beroep op filmregisseurs om hun nieuwe series een filmische look te geven. Zij laten dit liever aan minder bekwame tv-regisseurs, die nauwelijks weten hoe ze een efficiënte mise-en-scène moeten opbouwen. Het resultaat overstijgt dan ook de dagelijkse soap niet. En dat is jammer. Nochtans zit Vlaanderen vol met creatieve mensen die nu koffie zetten op de nieuwe Coninkx of Deruddere film (bij wijze van spreken).
Wat ik Anciaux verwijt is zijn politieke dubbele tong. Ik had liever klare taal. Wat hij ons waarschijnlijk probeerde te vertellen is dat er geen extra steun zal zijn voor het VAF en dat ze maar moeten zorgen dat het geld juist verdeeld wordt. Waaauw, nog iets nieuws?! Maar wat hij misschien niet beseft is dat wanneer men niet genoeg investeert, er ook minder groei ontstaat. En als hij opzoek is naar dat Vlaamse talent, dat moet hij ervoor zorgen dat die toekomstige "Von Triers en Almodovars" hun talenten kunnen ontwikkelen in méér Vlaamse films. De Engelse Hitchcock maakte maar liefst 23 langspeelfilms vooraleer hij geschiedenis kon schrijven. Hier in Vlaanderen maken we nog geen 10 langspeelfilms per jaar. (Ik moet er ook nog even bijvertellen dat je met het budget van 1 Lars Von Trier film 3 Alzheimers maakt.) Ten tweede moet men geen onderscheid gaan maken tussen “potentiële kunstfilms” en “potentiële commerciële films”. Wij moeten eerst meer films gaan maken en proberen de Vlaming meer naar de bioscoop te trekken om eigen producties te gaan zien. Dit doe je op een eerste plaats door films die succes hebben in kaart te brengen en dergelijke films nog meer te stimuleren. Waarom denk je trouwens dat er sequels bestaan. Dit een logisch gevolg die een studio neemt wanneer een formule geld in het laatje kan brengen. Ten derde moet er iets gebeuren voor de erkenning van de filmsector. Het is soms beschamend hoe men de sector behandelt. Je zou eens moeten weten hoeveel een acteur bij ons verdient. Schandalig gewoon. Oh maar wees gerust, zij kunnen het openbaar vervoer niet stilleggen of met trucks de hoofdstad plat leggen. En de filmsector heeft trouwens ook geen vakbond zoals in het buitenland. Misschien had Anciaux ook zinnige dingen kunnen zeggen op de opening van het Festival. Helaas doen ze dat vaak heel wat minder na de verkiezingen.
Quote: If art is to nourish the roots of our culture, society must set the artist free to follow his vision wherever it takes him. (John F. Kennedy)
The Lord of the Rings zal een mijlpaal blijven in onze filmgeschiedenis. Tijdens de laatste oscaruitreiking in Los Angeles kon het 3de deel van het epos zijn 11 nominaties verzilveren. Wereldwijd de best verkochte trilogie die lovende kritiek mocht ontvangen van diverse journalisten en in de hemel werd geprezen door miljoenen fans. Momenteel staat LOTR in de top 10 van de beste films op de IMDB-site.
There and Back Again: An Actor's Tale is een wel heel onthutsend en boeiend boek die een eigenzinnige blik werpt achter de schermen van de film. Geschreven door de mondige acteur Sean Astin die de rol van Sam Gamgee voor zijn rekening nam. De acteur is geboren in de filmwereld en weet dus over wat hij spreekt. Als kleine jongen was hij reeds te zien in The Goonies. Hij doet zijn verhaal over zijn ervaring op de meest ambitieuze film ooit, met evenveel dagen van plezier als van moeite en soms ellende. En uiteraard worden dingen verteld die je nooit zal vinden in de uitbundige DVD-pakketen, zoals de financiële kant. In een passage vertelt Sean dat hij enigszins verrast was van de $250'000 die hij zou krijgen voor de film te maken. Hij vond dit niet rijkelijk gezien de dure productie en de lange en harde dagen (van minimum 12u/dag), maar hij zei dat hij kon leven met $250'000 per film wat volgens hem op $750'000 kwam. Toen zijn agent hem onderbrak en zei: "Sean, it's 250 for the whole trilogy."
Geschreven in een vrij eenvoudige stijl krijgt alles een authentieke kwaliteit, alsof het een soort agenda van de acteur was. Maar door die anekdotische structuur is het vaak verwarrend om de gebeurtenis te situeren in de tijd. Het is niet zijn autobiografie zoals op de achterflap te lezen valt. Het zijn wel degelijk de gebeurtenissen juist voor LOTR en op de set. Alvast veel leesplezier.
Net gezien op MTV en deze videoclip is fijn om te zien. Tijdens een dance aerobic workout zien we een paar knappe lichamen dansen op het ritme van het herwerkte nummer "Valerie" van Steve Winwood uit 1982. Winwood was in de wolken en heeft voor de heruitgave opnieuw zijn stem geleend voor het nummer. Een beetje Flashdance meets Jane Fonda, met een aardige cast…waaronder een wulpse lesgeefster Deanne Berry, en de eenzame stud Juan Pablo DePace als mannelijk slachtoffer tussen het vrouwelijk geweld.
Call on me van de Zweedse DJ Eric Prydz is zo glad en sexy als een reclame spot voor Vodafone of Axe. Het concept is samen te vatten in een paar woorden, maar die eenvoud is zo efficiënt dat je met plezier de clip laat op de avond even wil terugzien. Neem het van mij aan, het is uitstekend voorspel. Een verhaal vol met lichamelijke aantrekking, seksualiteit, begeerte, lust en een primair blikkenspel die ons terugbrengt in die foute atmosfeer van de jaren ‘80. Gewoon zalig.
Uiteraard kunnen jullie meegenieten hier of hier. Die meiden weten echt wat een goede workout betekent. Maar weet dat een dagje in de gym nooit meer hetzelfde zal zijn.
Ik moet bekennen dat ik toch wel een grote He-Man fan ben geweest (en moet er zelf niet om blozen). Ik heb zowat alle episodes op de voet gevold, en was tevens uitgerust met een uitzinnige collectie aan action figures van Mattel. Toen eind jaren 80 dan uiteindelijk He-Man the movie op het witte doek kwam pronken, onder de titel Masters of the Universe (1987), kon de pret niet op. Niettegenstaande de afschuwelijke regie, was Dolph Lundgren fascinerend en konden we genieten van de nog jonge sexy Courteney Cox.
Maar nu blijkt dat John Woo interesse heeft om de nieuwe versie van He-Man te maken. Of dit allemaal reeds op papier staat is andere koek. Ik herrinner mij nog de plannen van Woo om Teenage Mutant Ninja Turtles (2007) te maken, maar dat heeft hij dan ook overgelaten aan anderen. Dit gezegd zijnde is dit wel verfrissend nieuws. Ik zie al de witte duiven vliegen wanneer He-Man het kasteel betreedt van Skeletor. De vraag blijft welke gespierde studs ze zullen casten voor de verschillende personages. Gespierde mannen zijn er genoeg, maar gespierde mannen met een beetje acteertalent is al even moeilijk te vinden als een Belg die geen belastingen ontduikt.
He-Man, zoals duidelijk wordt vermeld in de begingeneriek van de cartoonserie, is eigenlijk prins Adam, een soort hybrid tussen een Earthling en een Eternian. Op zijn 18de werd hij naar het kasteel Grayskull gebracht, waar hij begiftigd werd met super-krachten. Als side-kick in de film is er nog de tijger, Battle Cat, die hem vaak uit benarde situaties weet te redden. De Ultieme FilmBlog zal een oogje in het zeil houden over de toekomstplannen van John Woo.
Quotering: *** Titel: Hellboy Regisseur: Guillermo del Toro Acteurs: Ron Perlman, Selma Blair, John Hurt, Jeffrey Tambor en Karel Roden Genre: S-Fiction, Avontuur Duur: 122 min Land: VS Site: http://www.sonypictures.com/homevideo/hellboy Extra: trailer Release in België: 6 oktober 2004
Hellboy – een beetje een tegenstrijdige bijnaam gezien de indrukwekkende postuur komt rechtstreeks uit de heldenwereld ontstaan uit de verbeeldingskracht van Mike Mignola. Maar deze naam werd hem ook toegewezen wanneer hij nog maar een kleine spruit was. Na zoveel jaar noemt iedereen hem nu “Red”, wat iets meer respect had dan "kleine jongen uit de hel". En toch blijft de film steken in zijn puberale fase zonder echt de moeite te doen om een volwassen publiek aan te spreken. In tegenstelling tot een Spiderman 2 is hier geen ruimte voor existentialisme, filosofische of psychologische motivaties. Is dit noodzakelijk? Neen, maar doen moet je wel een verhaal hebben die iets meer om het lijf heeft dan dit. Harry Potter 3 is op dat vlak veel fascinerender dan Hellboy. Tevens waren de personages uit Spiderman 2 nog altijd van vlees en bloed. Ik had bij deze film een beetje de frustratie die ik in mindere mate had bij de eerste Spiderman. Misschien moet ik wachten op Hellboy 2 voor iets meer verhaal en iets minder CGI.
Het verhaal begint op het einde van de 2de WO. De nazi, zoals we reeds hebben kunnen aanschouwen in Raiders of the Lost Ark, zijn occulte freaks en trachten de duistere machten in te roepen om hun vijanden te kunnen verslaan. Dat die duistere krachten in hun vernielzucht wel degelijk een onderscheid zullen maken tussen de nazi’s en geallieerden is op zijn minst duidelijk. Via een soort Stargate portaal proberen ze een soort kristal te bereiken waarin de krachten van de hel vertoeven. Maar ze worden belemmerd, en na wat heen en weer geschiet wordt het portaal opnieuw gesloten. Een klein, rood aapachtig wezentje met een gigantische rechtervuist weet wel door die poort te dringen. Hij belandt bij een goedaardige dokter (John Hurt), die hem de naam Hellboy geeft en hem opvoed als een held.
De regisseur Guillermo Del Toro loopt nu al 7 jaar rond met het idee om Hellboy naar het scherm te brengen met zijn fetish acteur Ron Perlman, waarmee hij reeds had gewerkt in schitterende low-budgetfilm Cronos. Maar de studies zagen het niet meteen gebeuren. Pas nadat hij Blade 2 regisseerde met succes gingen de deuren open en kon hij zijn kindje met de fameuze rechter naar het witte doek brengen.
Maar deze passie is blijkbaar niet genoeg om een goede film af te leveren. Nochtans zijn de decors fascinerend, is de muziek van Marco Beltrami meesterlijk in elkaar gezet, zijn de kostuums en de make-up zeer nauwkeurig en geslaagd, maar alles blijft een beetje dobberen. We voelen ons niet meteen betrokken met het personage en het verhaal is niet meteen op een interessante manier uitgewerkt. Bijna alle momenten in de film waar het CGI gedeelte het voortouw neemt is een moment van ergernis en frustratie. De slechteriken, zoals ‘Karl Ruprect Kroenen’ – een soort gemaskerde nazieofficier met vlijmscherpe messen, ziet er geweldig uit. De CGI dolgedraaide inktvisachtige gorilla’s kunnen daarentegen niet overtuigen. Ik bleef echt op mijn honger zitten.
Toch zit er materiaal genoeg om een schitterende comic-book verfilming te maken. Boy Meets Girl gaat er dus niet verder over uitwijden.
Reacties
(7)
Quotering: **** 
Quotering: ***
