Dat Michael Moore een bittere pil mocht slikken bij de Amerikaanse verkiezingen in novermber is duidelijk. Zijn film Fahrenheit 9/11 was niet alleen geboycot door een aantal zenders, maar kon slechts via internet en een aantal bioscopen circuleren. Daarnaast mikte de film een beetje te eenzijdig op het debiele en onervaren karakter van George W. Bush, en zei geen woord over een mogelijk alternatief in Kerry. Het was geen verkiezingen tussen Bush en Kerry, maar een verkiezing waar de kiezers voor Bush of tegen Bush mochten stemmen. Maar wat doe je eraan. 92% van de landen in de wereld zag een regeringswissel in de VS wel zitten, maar 51% van de Amerikanen zagen de terroristische aanslagen, de oorlog in Irak, de story rond de wapens van massavernietiging, de gevangenismisbruiken, de banden met de Bin Laden familie, de oliekwestie, de slopende economie in eigen land, de crisis in het Midden Oosten, allemaal als een klein verwaarloosbaar detail.
Moore laat dus weten dat hij samen met Harvey Weinstein zal werken aan een vervolg op Fahrenheit 9/11. Moore spreekt duidelijke taal: "Fifty-one percent of the American people lacked information (in this election) and we want to educate and enlighten them. They weren't told.” Alvast veel success !
Wow, een spin-off van het barslechte Daredevil, dat is nog eens een stunt. De nieuwe en eerste actiefilm met Jennifer Garner in de hoofdrol heet Elektra en is reeds te bewonderen in deze trailer. De voice-over is een beetje cheesy, maar uw aandacht zal toch worden afgeleid naar de mooie verschijning. Normaal vind ik korte trailers de beste, maar hier heb je een beetje meer achtergrondinformatie, zonder essentiële plotwendingen te verraden. Hopelijk is het niet enkel maar een mooie verpakking. Ja, ze zal waarschijnlijk wel de wereld redden en alle slechteriken met haar drietand gaan bewerken, maar de trailer houdt zich vooral bezig met een korte presentatie van diverse personages. En het ziet er flitsend lekker uit, met evidente knipoogjes naar Zhang Yimou’s Hero en House of Flying Daggers, alsook naar de Kill Bill franchise.
Voor de mensen die nog niet stapel gek zijn op Jennifer Garner, wel deze film zou u waarschijnlijk wel kunnen overtuigen. Jennifer speelt de huurmoordenaares Elektra Natchios. Ze wordt opgeroepen door de Orde van de Hand (woooooh, ik vind Tarantino zijn naampjes in Kill Bill iets cooler, maar soit), een groep huurmoordenaars die haar hebben getrained. Ze heeft de opdracht gekregen om Mark Miller (Goran Visnjic) en zijn 13 jaar jonge dochter Abby om te brengen. Hoef ik nog verder te vertellen wat er zal gebeuren? Ik dacht van niet…
Het lijkt niet meteen een Usual Suspect scenario, maar hey…de mensen die de film hebben gemaakt stonden waarschijnlijk de helft van de tijd te geilen op de hoofdactrice. En dat ben ik eigenlijk ook van plan wanneer de film bij ons in de zalen zal verschijnen! Goeie actie-scenes en een overdosis Garner in rood spannend leer en hoge hakken, dat is alles wat je van deze film kan verwachten en meer moet dat voor mij niet zijn. De filmposters verhullen trouwens niets van wat de film te bieden heeft. "Born to Fight, Trained to Kill", yeah baby, go kick some ass!
Hier zijn een aantal HQ troeven van Jennifer Garner:
Waar ik op zit te wachten is Sin City. Dit is de nieuwe film van Robert Rodriguez, gebaseerd op de comic book van Frank Miller (creator van Elektra, Daredevil) die eveneens als co-realisator aan de film meewerkt. Dat Miller de regie deelt met Rodriguez is trouwens niet te verwonderen gezien Robert uiteindelijk geen echte adaptatie van de strip wou ondernemen. De decoupages in de strips van Miller waren van die aard dat ze klaar waren voor verfilming. M. Night Shyamalan heeft deze trouwe weergave eveneens met succes uitgeprobeerd met zijn film Unbreakable. Sin City zijn eigenlijk korte verhaaltjes over bijzondere karakters in een grimmige stad waar de politie even corrupt zijn als de straten gevaarlijk. De verhaaltjes hebben vaak een film noir-achtige ondertoon en handelen over "wraak" en "berouw". In de film worden 3 personages gevolg, waaronder Marv (Mickey Rourke), een straatvechter die op het wraakpad terecht is gekomen nadat zijn one-night-stand tijdens zijn slaap werd vermoord, Dwight (Clive Owen), een ex-fotograaf die per ongeluk een politieheld vermoordt en dit probeert de verbergen, en de agent, Hartigan (Bruce Willis), die vlak voor zijn pensioen valselijk beschuldigd wordt van een misdaad. Maar de film loopt nog boordevol andere bekendheden zoals: Elijah Wood, Maria Bello, Benicio Del Toro, Josh Hartnett, Michael Madsen en Brittany Murphy.
Van datgene wat ik al heb kunnen vernemen zal de film zeker de doorsnee Dead Wish film overstijgen en stukken beter zijn dan The Punisher. De affiches van de film zijn in ieder geval heel aantrekkelijk. De affiche met Willis heeft trouwens iets mee van de affiche van C’est Arrivez Près de Chez Vous. Mijn enige twijfel is dat de tournage opnieuw gebeurt op HD (High Definition Camera’s), net als Rodriguez zijn vorige film; Once Upon a Time in Mexico. Maar de regisseur is gekend om kleine budgetten om te toveren in grote winsten en niet bang is om risico’s te nemen, dus ik geef hem het voordeel van de twijfel.
Vandaag heb ik Dominique Deruddere even kunnen groeten in het post-productiehuis Ace-Editing. Hij is momenteel bezig met zijn montage van De Bloedbruiloft, een Belgische film die werd gedraaid in Duitsland, met Nand Buyl, Dirk Roofthooft en Hilde Van Mieghem. De film komt vreemd genoeg maar pas uit in oktober 2005, althans volgens IMDB. De beelden die ik heb kunnen zien dragen opnieuw de stempel van een groot cineast. Tussen alle show rond Erik Van Looy zouden we de andere Belgische cineasten soms vergeten. Wees gerust, we hebben in Belgenland naast de Rob Van Eyck’s en de Lieven Debrouwer’s ook nog een pak die goede films maken. En Deruddere kan zeker tot die laatste groep begrepen worden.
De bloedbruiloft is gebaseerd op een strip van Jean Van Hamme, en begint met een onschuldige, met garnalen gevulde tomaat die roet in het eten zal gieten. Niemand kan om de farce lachen, en het feest verandert in een ware nachtmerrie met geschreeuw, schoten, tranen en bloed. De haat doodt de liefde en de dood slaat blindelings om zich heen. Zou deze planeet niet beter af zijn met een mens die niet vastgeklonken zit aan zijn ongeneeslijke domheid. De film zal daar in ieder geval zijn oordeel bij vellen. Voor deze productie heeft Deruddere beroep gedaan op de Director of Photography, Danny Elsen, die eerder De Zaak Alzheimer heeft verzorgd. Verder kan ik niets meer vertellen over de film, maar als ik de kans zie zal ik nog wel eens binnenglippen en wat ‘illegale’ foto’s nemen. Ha !
Op het internet zijn een paar setfoto’s beschikbaar, maar veel commentaar valt er niet te lezen over de nieuwe Tim Burton film, een remake van Charlie and the Chocolate Factory (2005) naar het boek van Roald Dahl. Wat ik wel kan vertellen is dat er tijdens de opnames een speciale lens werd gemonteerd voor een shot in een groot chocolade-vat. De lens van $540’000 was echter niet zo goed bevestigd aan de camera en het ding viel te pletter in miljoenen stukjes. Voor die prijs maak ik 10 Belgacom-achtige tv-spotjes. Toch ben ik wel benieuwd naar die lens en zou wel eens willen weten wat er zo speciaal aan is.
De film, die momenteel gedraaid wordt in de Pinewood Studio’s in Groot-Brittannië, is verondersteld uit te komen in België op 10 augustus 2005. Tim Burton koos opnieuw voor Johnny Depp voor de hoofdrol, maar ook Helena Bonham Carter en Christopher Lee zouden van de partij zijn. Als jullie de affiche in groot formaat willen bekijken is hier de link.
Quotering: *** Titel: Un Long Dimanche de Fiançailles Regisseur: Jean-Pierre Jeunet Acteurs: Gaspard Ulliel, Audrey Tautou, Rufus, Jean-Paul Rouve, Dominique Pinon, Chantal Neuwirth, Denis Lavant, Jérôme Kircher, Tchecky Karyo, Ticky Holgado, Jodie Foster, André Dussollier, Albert Dupontel, Jean-Claude Dreyfus, Julie Depardieu, Jean-Pierre Darroussin, Marion Cotillard Genre: Romance, Oorlog Duur: 134 min Land: Frankrijk Site: http://www.warnerbros.fr Extra: trailer Release in België: 27 oktober 2004
Jean-Pierre Jeunet heeft zich goed herpakt na zijn misstap in Amerika met Alien: Resurrection. In Un Long Dimanche de Fiançailles grijpt hij terug naar het materiaal die hem ‘fortune and glory’ bezorgde, iets teveel volgens sommigen, maar daar kom ik later op terug. De film is tevens ook de duurste Franse film (55M euro), en niet zonder controverse, maar deze titel zal Jeunet binnenkort mogen afstaan aan Luc Besson. In ieder geval trekt Jeunet opnieuw de kaart van de grote publieksfilm met een affiche die doet denken aan het schaduwbeeld van Russell Crowe op een goudgele zonsondergang in Gladiator. Maar in plaats van de mannelijke held die, gewapend met zwaard, frontaal de camera aankijkt, zien we nu een vrouwelijke verschijning met een bloesje in kant, voor een zonovergoten landschap. Ze heeft haar rug naar de camera toegekeerd. Haar hoofd is lichtjes gedraaid en voorover gebogen. Zij weet iets wat wij niet weten. Zij vermoedt dat haar verloofde Manech niet aan het front is gestorven.
De film had iets mee van de anti-oorlogsfilm La Chambre des Officiers uit 2001, waar een jonge officier tijdens WO1 werd opgenomen in de ziekenboeg na een zware wonde. Maar zoveel geluk hebben de soldaten in deze film niet. In Un Long Dimanche de Fiançailles zitten we opnieuw in de eerste wereldoorlog. Vijf soldaten moeten voor de krijgsraad verschijnen wegens moedwillige zelfverminking. Ze hopen elk te ontkomen aan het slachtveld. Maar hun “ongelukjes” kan de raad niet overtuigen en de mannen worden ter dood veroordeeld. Ze worden losgelaten in het bloederige no-man’s-land tussen de twee rivaliserende loopgraven van de Duitse en Franse troepen. De vijf mannen zijn ten dode opgeschreven en zo doet het verhaal de ronde dat ook Manech zijn leven heeft verloren op het slachtveld. Wanneer Mathilde dit te horen krijgt, kan ze zich er niet bij neerleggen. Ze gelooft niet dat haar verloofde is afgeslacht aan het front, gezien ze nog steeds een stevige band voelt met hem. Haar beslissing staat vast om Manech op te speuren, ook al wordt dit afgeraden door familie, kennissen en zelfs de overheid. Mathilde laat zich niet uit het lood slaan en gaat op zoek naar kennissen en familieleden van de andere soldaten, in de hoop iets meer over Manech te weten te komen.
De roddels dat de film een afkooksel van La Fabuleux Destin d’Amélie Poulain zou zijn doet de film onrecht aan. Uiteraard kan je er moeilijk omheen dat de twee films veel met elkaar gemeen hebben. Zo zien we dezelfde hoofdactrice en vele herkenbare nevenacteurs uit Amélie. Het verhaal heeft ook een gelijkaardige fragmentarische structuur en baadt alles opnieuw in een fotografische apotheose van goudgele tinten (maar ook in koude blauwe oorlogs-atmosferen). Met al die verwijzingen zouden we uiteraard nog vergeten dat Jeunet een heel specifieke, herkenbare en doeltreffende verteltechniek bezit, en dit al 15 jaar lang, samen met zijn metgezel Marc Caro. Zo was het duistere en experimentele karakter reeds aanwezig in de kortfilmLe Bunker de la Dernière Rafale, het kleurenpalet in Delicatessen, de ludieke en anekdotische ondertoon zat in de kortfilm Foutaises en het fantastische in La Cité des Enfants Perdues. Maar als je niet verder wil kijken dan het evidente, zal de magie van de vertelling u compleet ontgaan. Zo wordt het gruwelijke van de oorlog geniaal afgewisseld met het absurde, en de innige romantiek wordt aangevuld met idyllische humoristische momenten. Het gaat dus niet om 1 film maar wel om tientallen films, en ze zijn allen even verrassend. En zo krijgt de 1ste wereldoorlog een nooit eerder gezien uitzicht. Jean-Pierre Jeunet is misschien naast Wong Kar-Wai en Zhang Yimou, één van de knapste beeldvirtuozen van het moment, in dezelfde lijn als Tim Burton en Terry Gilliam. Genieën die eigenlijk geen boodschap hebben aan de “auteursfilm”-discussies, maar die op hun manier succesvolle mijlpalen in de filmgeschiedenis neerzetten die toekomstige generaties van filmmakers zullen inspireren.
Het is ook veel te gemakkelijk om te beweren dat het visuele aspect in de film, het liefdesverhaal zou overschaduwen. Onzin! Het liefdesverhaal zit hem juist in de kleine momenten van Mathilde die er alles aan doet om de waarheid te achterhalen. Audrey speelt perfect haar rol zonder in een karikatuur te vallen. Haar overtuiging is niet gestoeld in een grenzeloos optimisme, maar we zien haar constant twijfelen met een onschuldige blik, een ongemakkelijke beweging – versterkt door haar mank lopen. En juist deze handicap versterkt haar doortastende speurtocht, die niet minder heroïsch wordt als de strijd die de soldaten hebben gevoerd op het slachtveld. Haar koppige strijd die ze levert ten opzichte van het ongeloof rondom haar weerspiegelt zonder enige twijfel ook het halsstarrige karakter van Jeunet die de films maakt waar hij zin in heeft, gekant tegen alle kritieken van pers en media.
Het verhaal is gebaseerd op een moeilijk te adapteren brievenroman van Sébastien Japrisot, die Jeunet met ongelofelijk veel detail en gevoeligheid omzet in verheven poëtische cinema, waar ik echt dol op ben. De film is een passionele puzzel die dieper snijdt in het menselijke vlees dan Amélie, en de hartstochten en de menselijke warmte van verschillende personages bloot legt op een duizelingwekkende manier. Verschillende verhaallijnen die elk een heel persoonlijk invulling doen, net zoals in Rashomon, onthullen een Frankrijk in de jaren 20.
Kortom, Un Long Dimanche de Fiançailles is een overweldigend liefdesverhaal die veelvuldig beroep doet op ons collectief geheugen. We worden heen en weer geschud tussen verschillende emoties en reizen vanuit de moerassige loopgraven, via het nostalgische Garde d’Orsay, naar een enorme hangar waar een reusachtige zeppelin in vlammen opgaat. Deze film is niet enkel bedoeld voor het grote publiek maar zeker ook voor de echte filmliefhebber. Het is ook een zuivere bioscoopfilm die op het grote witte scherm moet aanschouwd worden, met opnieuw knappe dialogen, een schitterende mise-en-scène, een overtuigende Audrey Tautou, een sterke cast, een adembenemende visuele slagkracht en als kers op de taart een meeslepende en sobere score van Angelo Badalamenti. Ik zou het niet omschrijven als een meesterwerk, omwille van de simpele reden dat de mensen rondom mij in de zaal geen traantje hebben weggepinkt op het einde van de film. En dit is geen punt van meligheid, maar gewoon een kwestie van goede cinema. In dat opzicht is The English Patient als oorlogs-romance nog net iets doeltreffender.
Reacties
(2)
Quotering: ***
